Bomen die blijven spreken

Hoe vind je die vorm in je sculpturen?
“Vaak laat ik me door de boom zelf leiden: een scheur of een litteken waar ooit de bliksem is ingeslagen. Deze elementen hebben ooit het karakter van de boom bepaald en die respecteer ik ook in het kunstwerk. Anderzijds zijn ook mijn emoties bepalend. Wat me frustreert of inspireert, wat al een tijdlang onder mijn huid leeft, komt plots visueel tot uiting in mijn werk.”

Daar raak je iets belangrijks: de natuur als spiegel voor ons leven en geluk. Velen lijken die connectie te verliezen, maar via jouw kunst sla je een brug tussen oude natuurtradities en ons moderne leven. Dat roept iets op in mensen, een stille herinnering aan wie we ooit waren?
“Een boom is inderdaad een mooi voorbeeld van hoe je als mens in het leven kunt staan, en misschien wel rustiger of gelukkiger kunt worden. Als onze omstandigheden moeilijk worden, rennen we weg. We creëren als mensheid ook steeds meer vluchtroutes. Een boom niet, die past zich aan: die groeit gewoonweg anders. Van dat enorme aanpassingsvermogen kunnen wij leren. Ook in hun levenscyclus zit een mooie les. Vaak zorgen ze honderden jaren voor zuurstof, ze zetten zonne-energie om in groei van hout. Vallen ze om, dan is dat hout nog steeds voeding voor de levenscyclus. Ik zie mijn werk als onderdeel van die cyclus. Ook mijn beelden zijn vergankelijk: ze moeten geen eeuwen meegaan, maar mogen nog een tijdlang hun schoonheid tonen. Als ode aan het leven in al haar omstandigheden, met al haar knoesten en knooppunten.”